Kategoria: wpisy

Przyjście na świat dziecka to prawdziwy przełom. Dla rodziców i dla dziecka. Pojawia się wiele nowych zagadnień, pojawia się zmęczenie, pojawiają się wątpliwości. Nastaje nowe życie, które próbujemy intuicyjne opanować. Intuicyjnie, bo przecież dziecko nie rodzi się z instrukcją obsługi. My też nie stajemy się rodzicami z dnia na dzień. To proces, w którym intuicja pomaga. Biorąc pod uwagę, jak często my – rodzice – zmagamy się z różnymi problemami i pytaniami, na które nie znamy odpowiedzi, warto udać się na konsultacje osteopatyczne, zwłaszcza kiedy intuicja podpowiada nam, że nie wszystko wygląda tak, jak powinno – kiedy czujemy niepokój i strach o rozwój maluszka.

Obserwacja rozwoju dziecka w ujęciu osteopatycznym jest obserwacją spokojną, przyjazną i holistyczną. Możemy ją bezpiecznie zastosować u niemowlaków urodzonych bez problemów, jak i u tych, u których możemy się spodziewać problemów rozwojowych, z różnych przyczyn. Na czym polegają konsultacje osteopatyczne w Tutti?

1/ Przeanalizowanie i obserwacja kolejnych etapów rozwoju dziecka począwszy od analizy poszczególnych faz narodzin:

• oceniamy i analizujemy sposób i jakość adaptacji poporodowej
• analizujemy wpływ różnych czynników na niemowlę – tych zewnętrznych, ale i tych z życia płodowego
• oceniamy jakość i sposób oddychania – zwracamy szczególną uwagę na powszechne problemy z oddychaniem przez usta
• oceniamy rozwój dziecka w odpowiednich skalach rozwojowych

2/ Przygotowanie planu i określenie etapów postępowania terapeutycznego uwzględniającego postawione dotychczas diagnozy i ewentualne choroby lub ich brak:

• interpretujemy informacje wywiadu chorobowego dotyczące stanu zdrowia dziecka
• oceniamy czy i jak choroba matki może wpływając na nienarodzone jeszcze dziecko
• oceniamy czy i jak wydarzenia okołoporodowe mogą lub będą mogły mieć wpływ na dziecko, jego aktualny i przyszły stan zdrowia

Konsultacje osteopatyczne prowadzimy pod kątem:

1/ Działań i podjętych interwencji w czasie porodu oraz ich wpływu na matkę i dziecko

2/ Problemu płaczącego dziecka – próbujemy określić, czy mamy do czynienia z przyczynami neurologicznymi, biomechanicznymi czy żołądkowo-jelitowymi

3/ Trudności w karmieniu – oceniamy, jak dziecko chwyta pierś, jak przylega do piersi w czasie karmienia

Konsultacje osteopatyczne przeznaczone są dla rodziców nie tylko nowo narodzonych niemowląt, ale prowadzimy je także pod kątem prawidłowego rozwoju dziecka w pierwszych latach życia:

• sprawdzamy rozwój poznawczy, czyli oceniamy prawidłowość osiągania kamieni milowych rozwoju w pierwszym roku życia, a także badamy odruchy noworodka i odruchy posturalne
• interpretujemy zasady rozwoju neurologicznego, czyli kształtowanie się wzorca ruchu, rozwój motoryczny, kształtowanie postawy
• oceniamy sposoby i jakość oddechu
• pomagamy z nowo powstałymi wyzwaniami dla wszystkich członków rodziny
• pomagamy w radzeniu sobie z zaburzeniami emocjonalnymi dziecka

Przygotowane dla Państwa konsultacje osteopatyczne przeznaczone są dla dzieci, u których zauważamy pewne problemy, zwłaszcza w powyższych zakresach, ale i dla dzieci, u których nic poważnego nie znajdujemy, ale chcemy po prostu sprawdzić, czy rozwój następuje prawidłowo i harmonijnie.

Zapraszamy do Tutti.

Konsultacje niemowlęce od 0 do 12 miesiąca życia już dostępne!

Wiemy, jak wielu z Was boryka się różnymi problemami rozwojowymi u swoich dzieci. Wiemy, bo widzimy, jak zachowują się dzieci pod opieką logopedów, psychologów i pedagogów. Wiemy też, jak ważne jest wczesne wspomaganie rozwoju i odpowiedni czas, by je rozpocząć. Jednocześnie zdajemy sobie sprawę z tego, iż możecie być zagubieni, nie wiedzieć jak rozpocząć stosowne działania i czym w ogóle jest wczesne wspomaganie rozwoju. Dlatego dziś przybliżamy temat, wierząc że pomoże on nie jednemu z Was!

Poniżej wyjaśniamy czym jest WWR i co zrobić, by uzyskać program dla swojego dziecka. Jeśli czujesz, że informacji jest zbyt wiele i dalej nie wiesz od czego zacząć, zapraszamy do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Tutti – w ramach konsultacji pomożemy Ci zorganizować Wczesne Wspomaganie Rozwoju dla Twojego dziecka, udzielając wszystkich informacji.

Czym jest wczesne wspomaganie rozwoju dziecka?

Wczesne wspomaganie rozwoju dziecka to zespół działań rehabilitacyjnych, pedagogicznych, psychologicznych, medycznych ukierunkowanych na konkretne dziecko i jego problem. To też zespół działań wspierających, skierowanych do rodziny dziecka, podjętych i wynikających bezpośrednio z rozpoznania zaburzeń rozwojowych. Konkretnych i dotyczących konkretnej osoby – małego człowieka.

Najważniejszym celem zajęć wczesnego wspomagania rozwoju jest pobudzanie psychoruchowego i społecznego rozwoju dziecka od chwili wykrycia niepełnosprawności do momentu podjęcia nauki w szkole. Dobrze jest rozpocząć program zajęć jak najwcześniej – wtedy szanse na jego powodzenie i niwelowanie problemów są największe. Zajęcia WWR prowadzone są zawsze bezpośrednio z dzieckiem i jego rodziną, a ich cechą charakterystyczną jest fakt, iż są przeznaczone dla małych dzieci, które nie mają jeszcze obowiązku szkolnego. Dzięki temu WWR możemy rozpocząć już na etapie żłobka jeśli zachodzi taka konieczność! To bardzo ważne, bowiem to ogromna szansa na sukces i lepsze funkcjonowanie malucha w późniejszych okresach jego życia.

Zajęciami w ramach wczesnego wspomagania rozwoju powinny być objęte dzieci ze wszystkimi problemami rozwojowymi, a w szczególności dzieci:

• z uszkodzonym wzrokiem
• z uszkodzonym słuchem
• z niepełnosprawnością umysłową
• z niepełnosprawnością ruchową
• z autyzmem
• z zaburzeniami zachowania
• z wolniejszym i nieharmonijnym rozwojem
• wychowujące się w niekorzystnych warunkach środowiskowych.

Czy wszystkie dzieci mogą uzyskać taką pomoc?

Wczesnym wspomaganiem rozwoju objęte mogą być dzieci, u których rodzice, lekarze lub inni specjaliści rozpoznali symptomy wskazujące, że rozwój dziecka jest zaburzony. Jeśli placówka żłobkowa lub przedszkolna w swoim zespole ma odpowiednich specjalistów bądź jest placówką integracyjną – jak nasza, szanse na wyłapanie problemów w codziennym funkcjonowaniu są dużo większe. Co za tym idzie? Program WWR może być bardzo szybko wdrażany. Dzięki temu maluch dostaje możliwość wyrównania szans i rozwojowej pracy, tak szybko, jak tylko to możliwe. Bardzo często dzięki umiejętnie prowadzonym zajęciom WWR, dziecko niweluje zaburzenia rozwojowe i do czasu osiągnięcia wieku szkolnego, jest w stanie pokonać wyrównać rozwojowe różnice względem pozostałych dzieci.

Gdzie powinni zgłosić się rodzice, aby ich dziecko zostało objęte wspomaganiem rozwoju?

Krok 1

Rodzice, którzy są zaniepokojeni nieprawidłowym rozwojem swojego dziecka i chcą uzyskać specjalistyczną pomoc powinni zgłosić się do publicznej Poradni Psychologiczno- Pedagogicznej. Często, w przypadku wyłapania problemów przez zespół żłobkowy czy kadrę pedagogiczną przedszkola, kierujemy Was do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej i udzielamy niezbędnej pomocy w formalnościach. Rodzice bądź prawni opiekunowie wypełniają wniosek o wydanie opinii o wczesnym wspomaganiu rozwoju dziecka.

Krok 2

Rodzice zgłaszając się do poradni w ustalonym terminie z dzieckiem powinni mieć ze sobą książeczkę zdrowia dziecka oraz wyniki przeprowadzonych dotychczas badań specjalistycznych (wyniki badań lekarskich, wypisy ze szpitala, wyniki badania wzroku czy słuchu, wyniki badań psychologicznych). Specjaliści poradni przeprowadzają z rodzicami szczegółowy wywiad, zdiagnozują poziom funkcjonowania dziecka, udzielają rodzicom porady, natomiast decyzję o wydaniu opinii podejmuje zespół orzekający poradni.

Krok 3

Twoje dziecko uzyskało opinię o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka wydaną
przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną. Teraz możesz rozpocząć poszukiwania miejsca, w którym program może być realizowany. Zwykle są to placówki przedszkolne lub żłobkowe z oddziałami integracyjnymi oraz prywatne Poradnie Psychologiczno-Pedagogiczne.

Krok 4

Gdy otrzymasz zawiadomienie o przyznaniu zajęć wczesnego wspomagania rozwoju dziecka możesz zgłosić się nas! Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna TUTTI oraz placówki Bajkowa i Tęczowa Kraina realizują WWR w ramach swojego codziennego funkcjonowania!

Jak wygląda wczesne wspomaganie rozwoju?

WWR realizowany jest przez zespół specjalistów, w skład którego wchodzą – w zależności od potrzeb dziecka – psychologowie, logopedzi, oligofrenopedagodzy, rehabilitanci, specjaliści w zakresie pracy z dziećmi autystycznymi

Dla każdego dziecka opracowywane są indywidualne programy terapii dostosowane do potrzeb i możliwości dzieci.
W naszej pracy wykorzystujemy następujące metody:

• metoda ruchu rozwijającego W. Sherborne
• metoda Dobrego Startu – M. Bogdanowicz
• elementy metody Integracji Sensorycznej
• muzykoterapia
• elementy arteterapii
• pedagogika zabawy
• pedagogika Marii Montesorii
• elementy Programu Aktywności M. i Ch. Knillów
• logorytmika
• metody relaksacyjnych
• metody komunikacji alternatywnej
• stymulacja polisensoryczna.

Rodzaje prowadzonej terapii:

Terapia pedagogiczna

Terapia pedagogiczna – to specjalistyczne działania mające na celu niesienie pomocy dzieciom ujawniającym różnego rodzaju nieprawidłowości rozwoju i zachowania. Zaburzenia te koryguje się poprzez odpowiednie oddziaływania specjalistyczne o charakterze psychologiczno – pedagogicznym i profilaktycznym. Jest to szczególnie ważne na początku kariery szkolnej dziecka. Trudnościom szkolnym często towarzyszą także trudności wychowawcze, zaburzenia aktywności, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia relacji społecznych. W celu eliminowania niepowodzeń szkolnych oraz ich ujemnych konsekwencji podejmuje się działania za pomocą środków pedagogicznych. Prowadzona jest terapia pedagogiczna w formie indywidualnej i grupowej.

Celem terapii pedagogicznej jest:

• stymulowanie i usprawnianie rozwoju funkcji psychomotorycznych,
• wyrównywanie braków w wiadomościach i umiejętnościach manualnych,
• eliminowanie niepowodzeń szkolnych oraz ich emocjonalnych i społecznych konsekwencji.

Zasady terapii pedagogicznej:

1. Indywidualizacja środków i metod oddziaływania.
2. Powolne stopniowanie trudności w nauce czytania i pisania.
3. Korekcja zaburzeń: ćwiczenie przede wszystkim funkcji najgłębiej zaburzonych i najsłabiej opanowanych umiejętności.
4. Kompensacja zaburzeń: łączenie ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych w celu tworzenia właściwych mechanizmów kompensacyjnych.
5. Systematyczność.

 Terapia psychologiczna

W ramach wsparcia psychologicznego podejmowane są oddziaływania mające na celu stymulowanie i usprawnianie funkcji poznawczych i sfery emocjonalnej.

Metody pracy z dzieckiem dobierane są do potencjalnych możliwości dziecka i jego indywidualnych potrzeb, biorąc pod uwagę wiek dziecka, poziom rozwoju psychoruchowego oraz niepełnosprawność.

Celem terapii psychologicznej jest wspieranie dziecka z trudnościami i deficytami rozwojowymi we wszechstronnym rozwoju w zakresie wszystkich jego obszarów – rozwoju emocjonalnego, umysłowego, społecznego, fizycznego.

Cele terapii psychologicznej:

• systematyczne dążenie do poprawy jakości życia dziecka, pomimo występującej niepełnosprawności lub zaburzeń rozwoju,
• pomoc dziecku w pełnym wykorzystaniu potencjału rozwojowego, jakim dysponuje w zakresie funkcji poznawczych i rozwoju emocjonalnego,
• wyzwalanie i wzmacnianie samorzutnej aktywności społecznej i poznawczej, przejawianej w różnych formach zabawy.

Terapia logopedyczna

Celem terapii jest kształcenie i doskonalenie prawidłowego rozwoju komunikacji werbalnej lub alternatywnej. Podczas zajęć realizowane są następujące ćwiczenia:

• stymulacja narządów artykulacyjnych,
• ćwiczenia fonacyjne, ćwiczenia słuchowe – słuchu fonemowego, fonetycznego i melodii wypowiedzi,
• wywoływanie i utrwalanie prawidłowej artykulacji głosek,
• ćwiczenia rozwijające, bogacące zasób słów w słowniku biernym i czynnym,
• ćwiczenia rozwijające mowę spontaniczną, umiejętność wypowiadania się zadaniami.

Terapia odbywa się w gabinetach bardzo dobrze wyposażonych w pomoce logopedyczne, w tym liczne programy multimedialne. Logopedzi wykorzystują metody i narzędzia indywidualnie dostosowane do każdego dziecka. Ponadto, wszyscy rodzice mogą liczyć na zajęcia/warsztaty instruktażowe oraz na bieżąco korzystać z pomocy specjalistów w zakresie terapeutycznej pracy z dzieckiem, w warunkach domowych.

Terapia rehabilitacyjna

Wczesne rozpoznanie zaburzeń lub niepełnosprawności powoduje szybkie wprowadzenie rehabilitacji, która daje szansę na całkowitą normalizację rozwoju lub ograniczenie deficytów rozwojowych. Celem terapii jest przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym.

W ramach oddziaływania rehabilitacyjnego podejmowane są następujące działania:

• stymulowanie aktywności i samodzielności  dziecka poprzez zabawy ruchowe,
• rozwijanie ogólnej sprawności ruchowej dziecka,
• pobudzanie zmysłów dziecka,
• stymulowanie układów: przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego,
• integracja czynności zmysłowo- ruchowych,
• poprawa napięcia mięśniowego w obrębie postawy, a wtórnie także w obrębie ręki,
• rozwijanie motoryki małej i dużej,
• doskonalenie umiejętności planowania motorycznego,
• doskonalenie równowagi w różnych pozycjach ciała,
• doskonalenie koordynacji wzrokowo- ruchowej,
• doskonalenie percepcji wzrokowej i słuchowej,
• rozwijanie świadomości własnego ciała i  przestrzeni.

Dobór i sposób wykonywania ćwiczeń rehabilitacyjnych uzależniony jest od indywidualnych potrzeb dziecka objętego wczesnym wspomaganiem. Po dokonaniu oceny fizjoterapeutycznej poprzez wywiad i obserwację układa się indywidualny program terapii.

Rehabilitacja ruchowa z dziećmi prowadzona jest głównie metodą Integracji Sensorycznej, metodą PNF, elementami metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz elementami metody NDT-Bobath.

Rehabilitanci wykorzystują różne metody i formy pracy dobierając je indywidualnie w zależności od potrzeb i możliwości psychofizycznych dziecka. Ponadto rehabilitanci udzielają  indywidualnych konsultacji i prowadzą warsztaty dla rodziców wskazując jak w warunkach domowych pobudzać rozwój ruchowy dziecka.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, porozmawiać ze specjalistami, zasięgnąć konsultacji – zgłoś się do nas!

Autor: Mariola Kocjan, pedagog specjalny, psycholog, terapeuta EMDR i terapeuta niedojrzałości neuropotorycznej metodą INPP

Już za chwilę półmetek roku. Dla rodziców małych dzieci ostatnie miesiące były czasem wyboru placówek przedszkolnych i szkolnych. Często kryterium wyboru, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy rozwój małego dziecka jest zaburzony, jest odpowiednie wsparcie, jakie placówka może zaoferować na miejscu, podczas codziennej opieki nad dzieckiem. Dobrze wiedzieć, jakie formy wsparcia rozwoju są dostępne i jakie kryteria należy spełnić, by móc z nich korzystać.

WWR, czyli Wczesne Wspomaganie Rozwoju

Program dla małych dzieci, najbardziej kompleksowy, pozwalający na dobór wsparcia w obszarach, jakie szwankują. WWR jest przyznawany dla dzieci od urodzenia aż do rozpoczęcia edukacji szkolnej, czyli do 7 roku życia dziecka. Cel WWR jest szeroki – poprawa funkcjonowania w obszarze rozwojowymi, w którym dziecko prezentuje zaburzenia czy opóźnienia rozwojowe. WWR jest programem wielowymiarowym, czyli rodzic wraz z poradnią pedagogiczno-psychologiczną ustala na podstawie wywiadu rodzicielskiego, opinii specjalistów oraz dokumentacji medycznej, w jakim obszarze wsparcie jest niezbędne. Terapia jest prowadzona równocześnie przez wielu specjalistów, dzięki czemu jest niezwykle skuteczna i stosunkowo szybko przynosi pożądane efekty. Wskazania, dzięki którym możemy starać się i uzyskać WWR to opóźniony rozwój mowy, opóźnienia psychoruchowe, zaburzenia emocjonalne, autyzm, ADHD, niepełnosprawność intelektualna.

Bardzo często w ramach prowadzenia WWR terapia prowadzona jest równocześnie przez terapeutę SI, fizjoterapeutę, logopedę, pedagoga specjalnego i psychologa dziecięcego. By terapia przyniosła oczekiwane efekty, warto jak najszybciej wdrożyć WWR. Dlatego tak istotne jest niebagatelizowanie nawet najdrobniejszych nieścisłości rozwojowych oraz zachowań, cech, które nas niepokoją. Warto to po prostu sprawdzić. Obserwacja rodziców jest zatem kluczowa, bowiem to oni zawsze pierwsi zauważają niepokojące objawy – w takim momencie dobrze sprawdzić w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej wątpliwości dotyczące rozwoju dziecka.

WWR możliwy jest do realizowania w różnych poradniach psychologiczno-pedagogicznych prywatnych i publicznych, a także w wielu placówkach przedszkolnych, a nawet żłobkowych. Warto wybrać ośrodek tak, by na miejscu byli dostępni wszyscy specjaliści, których potrzebuje nasze dziecko. Warto również wybrać placówkę przedszkolną realizującą WWR i KS, ponieważ wtedy zajęcia te realizowane są w czasie, kiedy dziecko jest pod opieką placówki edukacyjnej.

Kształcenie specjalne w edukacji

Kształcenie specjalne to kolejny program, którym objęte są dzieci przedszkolne i szkolne. Program dedykowany jest dzieciom od 2,5 roku życia, bowiem to czas kiedy dziecko może rozpocząć edukację przedszkolną. Dzięki orzeczeniu o kształceniu specjalnym edukacja może przebiegać w indywidualny i w pełni dostosowany do potrzeb ucznia sposób – zgodny z jego ograniczeniami i możliwościami. Zespoły, które orzekają o potrzebie KS, przede wszystkim wydają takie orzeczenia dla dzieci niesłyszących i słabosłyszących, niewidomych, z afazją lub inną niepełnosprawnością intelektualną, ruchową, z zaburzeniami spectrum autyzmu, z niepełnosprawnościami sprzężonymi, ale także dla dzieci niedostosowanych społecznie lub będących w grupie osób zagrożonych niedostosowaniem społecznym.

Orzeczenie zawiera między innymi określenie czasu edukacji, na jaki jest przyznawane wraz z diagnozą możliwości i potencjały dziecka, poznania jest zasobów i mocnych stron, a jest próbą przewidywania i rokowania co do dalszej, edukacyjnej sytuacji dziecka. W orzeczeniu zawarte są również wskazania – jaka forma realizacji KS i gdzie będzie najlepsza, czy może to być zwykła placówka, czy placówka z oddziałami integracyjnymi, czy też ze względu na duży stopień niepełnosprawności – placówka specjalna. W orzeczeniu wskazane też powinny być formy pracy, rodzaje specjalistycznej terapii, pomoce naukowe, a także zalecane wsparcie dla rodziców i opiekunów.

Program za życiem dla niepełnosprawności i wad wrodzonych

Rządowy program Za życiem składa się z wielu obszarów, mających nieść pomoc na różnych etapach życia, wspierać osoby niepełnosprawne, z wadami letalnymi i niepełnosprawnością. Jednym z obszarów, w jakim działa jest wczesna rehabilitacja dzieci, u których zdiagnozowano ciężkie i nieodwracalne upośledzenie lub chorobę zagrażającą życiu. W większości przypadków dotyczy to schorzeń, które powstały w prenatalnym okresie rozwoju lub w czasie porodu. Celem działania programu jest zwiększenie efektywności i dostępności form terapii i rehabilitacji wśród dzieci, u których zdiagnozowano upośledzenie, zaburzenia rozwojowe czy ciężką, zagrażającą życiu chorobę.

Świadczenia realizowane są przez ośrodki rehabilitacji dla osób niepełnosprawnych i poradnie psychologiczno-pedagogiczne, a także gabinety terapeutyczne, którym przyznana została możliwość działania w ramach programu. Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Tutti prowadzi  terapie w ramach programu za życiem.

Pamiętajcie, iż będąc rodzicami dziecka z niepełnosprawnością, dziecka z chorobami genetycznymi, czy dziecka z zaburzeniami rozwojowymi zarówno w stopniu lekkim, jak i znacznym – macie prawo, by korzystać z wszechstronnego wsparcia terapeutów, tak by umożliwić dzieciom lepsze funkcjonowanie w społeczeństwie i lepsze dalsze życie.

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna Tutt realizuje obecnie terapie we wszystkich trzech opisanych powyżej programach wspierających rozwój dziecka.

 

 

Gotowość szkolna do niedawna była pojęciem nieznanym i chyba trochę pomijanym w procesie dojrzewania dziecka i jego startu w szkole. Po prostu dziecko kończyło 7 lat i zaczynało szkołę podstawową. Mało kto się zastanawiał, czy jest na to gotowe, czy sobie poradzi. Ewentualne, zauważane przez nauczycieli czy rodziców problemy, zwykle miały jedno wytłumaczenie – dziecko jest leniwe, nie chce się uczyć. To był błąd! Dziś na szczęście wiemy zdecydowanie więcej o małych dzieciach, ich dojrzewaniu układu nerwowego, ich gotowości do zmiany i adaptacji w nowych warunkach. Wiemy też, że dziecko absolutnie ZAWSZE chce się uczyć! Małe dzieci przejawiają niejako wrodzony pęd do wiedzy, chcą wszystko poznać, wszystko zbadać. Trzeba tylko im na to pozwolić.

Obecnie najważniejszą rolą przedszkola i poradni psychologiczno-pedagogicznej jest określenie
w grupie sześciolatków gotowości szkolnej dzieci. Dzieci bez tej gotowości nie poradzą sobie z nauką. Często, w przypadku posyłania dzieci do szkoły „bo tak trzeba”, maluchy szybko trafiają do poradni lub na zajęcia wyrównawcze. O ile nauczyciel dobrze zdiagnozuje przyczynę, a nie stwierdzi po prostu, że dziecku się nie chce uczyć.

Jak sprawdzić czy dziecko autentycznie jest gotowe do rozpoczęcia przygody szkolnej? Potrzebujemy większej ilości składników, niż tylko określony wiek – 7 lat – dziecka. Jak to stwierdzić? Przez obserwację! Dlatego to rolą nauczyciela przedszkolnego i rodziców jest obserwowanie i notyfikacja niepokojących objawów. Obserwujemy przede wszystkim dziecko podczas swobodnej zabawy, nawiązywania nowych znajomości z rówieśnikami i funkcjonowania z nimi, zachowania podczas zorganizowanych zajęć edukacyjnych. Równie ważna jest samoobsługa dziecka – to ile potrafi zrobić samodzielnie i czy chętnie działa w codziennych sytuacjach samodzielnie. Rodzice mogą dodatkowo sprawdzać, jak dziecko zachowuje się podczas rodzinnych uroczystości czy jak radzi sobie z domowymi obowiązkami. Taka obserwacja, a następnie analiza zachowań pozwoli nam na zdefiniowanie gotowości szkolnej dziecka. Analiza powinna nam pozwolić stwierdzić, iż nasz 6-cio latek rozwija się zgodnie z normą i oczekiwaniami, które wynikają z jego biologicznego wieku. Kiedy rozwój społeczny, emocjonalny, umysłowy, fizyczny i odpornościowy jest w normie i upływa harmonijnie – możemy mówić o spełnionych warunkach gotowości szkolnej.

Jakie czynniki świadczą o gotowości szkolnej w zakresie rozwoju społecznego?

– funkcjonuje dobrze w grupie rówieśniczej, chętnie się bawi i rzadko konfliktuje z innymi

– wie, co wolno, a czego nie – respektuje narzucone zasady, przyjmując je jako obowiązujące

– wykonuje polecenia kierowane bezpośrednio do niego, jak i będąc w grupie rówieśniczej

Jakie czynniki świadczą o gotowości szkolnej w zakresie rozwoju emocjonalnego?

– skupia swoją uwagę na zadaniu i zasadniczo je kończy

– potrafi bez problemów rozstać się z rodzicem na czas pobytu w szkole, przedszkolu, u dziadków

– cieszy się z wygranej, respektuje porażkę – nie krzyczy i nie płacze, kiedy coś idzie nie po jego myśli lub nie wychodzi, tak jak powinno

Jakie czynniki świadczą o gotowości szkolnej w zakresie rozwoju umysłowego?

– jest zainteresowany otoczeniem

– wciąż chce poznawać nowe rzeczy, zjawiska

– zadaje pytania i sucha z zainteresowaniem odpowiedzi

– potrafi liczyć na palcach, potrafi policzyć przedmioty

– klasyfikuje zbiory

– zna kolory

– rozróżnia stronę lewą od prawej

– dzieli wyrazy na sylaby i głoski

– jest w stanie nauczyć się na pamięć krótkiej piosenki, czy wierszyka

– potrafi słuchać bajek i o nich opowiadać

– rozróżnia gdzie jest na, obok, przed, za…

– potrafi tworzyć logiczne opowiadania

– potrafi powiedzieć coś o sobie i swoich bliskich – przedstawić się, powiedzieć gdzie mieszka, ile ma lat, co lubi mama, tata, siostra, brat

Jakie czynniki świadczą o gotowości szkolnej w zakresie rozwoju fizycznego?

– biega, skacze, pokonuje przeszkody

– potrafi stać na jednej nodze

– ma już pewną odporność i tylko czasami jest nieobecny w przedszkolu z powodu choroby

– potrafi malować, rysować, lepić z plasteliny

– posługuje się nożyczkami

– nie męczy się zbyt szybko

– jest samodzielny – pije i je sam, korzysta z toalety, myje ręce, ubiera się i rozbiera, może ale nie musi potrafić wiązać buty

Patrząc na wszystkie powyższe punkty, widzimy że to nauczyciel przedszkolny jest na pierwszej linii z przedszkolakiem i to on wie o nim zdecydowanie najwięcej. Jeśli nauczyciel ma jakiekolwiek wątpliwości lub nie do końca jest przekonany, że rozwój dziecka na którejkolwiek płaszczyźnie idzie zgodnie z normą, powinien przekazać rodzicom sugestię, by udali się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej na konsultację z dzieckiem i jego ewentualną diagnozę. W Poradni specjaliści spróbują pomóc i ustalić, czy dziecko jest zdrowo i harmonijnie rozwiniętym sześciolatkiem. Podczas konsultacji nie sprawdzamy umiejętności czytania czy liczenia – sprawdzamy jego rozwój ogólnie, stwierdzając czy poradzi sobie w szkole, czy jest dla niego jeszcze za wcześniej. Taką ocenę gotowości szkolnej rodzic może wykonać, zgłaszając się do terapeuty samodzielnie – bez informacji ze strony przedszkola. Po co? By ocenić poziom rozwoju dziecka i upewnić się, że przebiega on proporcjonalnie do wieku. Pamiętajmy, że gotowość szkolna to proces. Proces, który przechodzimy razem: dziecko + przedszkole + rodzice. Tylko tak efekt może być osiągnięty.

Ważne jest aby zrozumieć jak dziecko myśli, rozwiązuje problemy i przyswaja nowe informacje, jakie są jego zdolności intelektualne, szczególne uzdolnienia, a także czy istnieje potrzeba zdiagnozowania zaburzeń rozwojowych. Wczesne rozpoznanie potrzeb i trudności w procesie rozwoju, pozwoli na odpowiednie zbudowanie dobrego procesu edukacyjnego i terapeutycznego, a także przygotowania sieci wsparcia dla całej rodziny.

Poznanie i zrozumienie specyficznych potrzeb dziecka, pozwoli skoncentrować się na obszarach wymagających wsparcia i zastosować odpowiednie interwencje, aby zaburzenia nie utrudniały dziecku rozwój i żeby wykorzystać jak najlepiej jego wrodzony potencjał rozwojowy.

Takie działania mogą pozwolić zidentyfikować  u dzieci obszary wybitnych zdolności intelektualnych, dla których będzie potrzeba stworzenia bardziej zaawansowanego programu nauczania.

Nasze działania będziemy mogli prowadzić od teraz dzięki rozbudowaniu oferty terapeutyczno-edukacyjnej  o możliwość wykorzystana Testu Stanford-Binet 5, który mierzy pięć głównych typów inteligencji, z których każdy składa się z dwóch subtestów oceniających zdolności werbalne i niewerbalne. Uzyskane wyniki będzie można wykorzystać do diagnozowania zdolności intelektualnych, identyfikowania szczególnych uzdolnień oraz diagnozowania zaburzeń rozwojowych. Pozwoli to nam wychwycić odchylenia od normy intelektualnej w procesie rozwoju, zaburzenia rozwoju, a także zdiagnozować niepełnosprawność dziecka.

Dzięki zastosowaniu narzędzia w postaci testu który mierzy pięć głównych czynników inteligencji: rozumienie płynne, wiedzę ilościową, przetwarzanie wzrokowo-przestrzenne, pamięć roboczą oraz szybkość przetwarzania informacji, rozpoznamy zasoby w następujących obszarach :

Płynne rozumowanie

• Dziecko posiada zdolności do radzenia sobie z nieznanymi sytuacjami i tworzeniem nowych strategii rozwiązywania problemów i będzie potrafiło rozwiązać zadania polegające na odnajdywaniu poprawnych sekwencji logicznych, rozwiązywaniu zagadek i identyfikowaniu wzorców.
• Dziecko posiada zdolność myślenia abstrakcyjnego będzie potrafiło operować pojęciami, które nie mają bezpośredniego związku z rzeczywistością fizyczną, jak np. rozumienie metafor, analogii i złożonych pojęć teoretycznych.

Wiedza

• Dziecko przez cały okres rozwoju i edukacji zdobywa wiedzę i znajomość faktów, umiejętności językowych, zasad matematycznych oraz nauk przyrodniczych.
• Dziecko wykorzystuje w codziennym funkcjonowaniu wiedzę zdobytą poza formalną edukacją, np. znajomość czynności samoobsługowych, dbania o higienę, orientacji
  w otoczeniu i przestrzeniach oraz rozumieniu zjawisk społecznych.

Rozumowanie ilościowe

• Dziecko na różnym etapie edukacji opanowuje umiejętność operowania liczbami, zarówno w prostych obliczeniach, jak i w bardziej złożonych problemach matematycznych.
• Dziecko zdobywa umiejętności zrozumienia zależności między liczbami, np. proporcji, równań i różnic.
• Dziecko potrafi rozwiązać zadania, które mogą obejmować różnorodne problemy matematyczne, od podstawowych działań arytmetycznych po skomplikowane zadania wymagające logicznego myślenia i zastosowania wiedzy matematycznej w praktyce.

Przetwarzanie wizualno-przestrzenne

• Dziecko potrafi rozpoznawać oraz rozróżniać i interpretować kształty, wzory i struktury.
• Dziecko potrafi wykonywać zadania związane z układaniem klocków, odtwarzaniem wzorów i orientacją przestrzenną, np. nawigacja w labiryncie czy układanie puzzli.

Pamięć robocza

• Dziecko posiada umiejętności zapamiętywania i przechowywania informacji przez krótki czas, np. sekwencji liczb, słów czy obrazów.
• Dziecko potrafi przetwarzać i wykorzystywać zapamiętane informacje w praktyce, np. odtwarzanie sekwencji w odwrotnej kolejności, rozwiązywanie problemów na podstawie zapamiętanych danych.

Wykorzystując w naszej poradni Test inteligencji Stanford-Binet będziemy mogli uzyskać kompleksowy obraz zdolności poznawczych dziecka, a co za tym idzie będziemy mogli lepiej pomóc w identyfikacji obszarów, które wymagają wsparcia, a także tych, które stanowią jego mocne strony .

Wykorzystanie i wprowadzenie nowego narzędzia pozwoli naszym specjalistom na jeszcze lepszą pracę nad edukacją i rozwojem naszych podopiecznych. Zapraszamy do kontaktu wszystkich zaniepokojonych rozwojem swoich dzieci rodziców. W szczególności z podejrzeniem zespołu Aspergera, spectrum autyzmu, niepełnosprawnościami ruchowymi, afazją czy opóźnionym rozwojem mowy. Test Stanford-Binet 5 to jedyny test, który precyzyjnie pomaga rozróżnić stopnie niepełnosprawności i zaburzeń u osób badanych.

Procedura i etapy  testu inteligencji Stanford-Binet

Przeprowadzenie Testu Stanford Binet składa się z kilku etapów :

• Pierwszym z nich jest wywiad z rodzicami opiekunami dziecka
• Następny to wstępna rozmowa i obserwacja – psycholog przeprowadza rozmowę z dzieckiem i opowiada o badaniu w sposób prosty i zrozumiały, a zarazem nawiązuje kontakt z dzieckiem.
• Kolejnym krokiem jest wykonywanie zadań testowych  – dziecko wykonuje zadania z różnych subtestów, które mogą obejmować układanie obrazków, rozwiązywanie zagadek, odpowiadanie na pytania dotyczące wiedzy ogólnej i matematyki.
  Czas trwania – testu może wynosić od 45 minut do 90 minut.
• Po zakończeniu testu następuje ocena wyników – psycholog analizuje wyniki testu, porównując je do norm wiekowych.
• Ostatnim etapem jest przygotowanie raportu i omówienie wyników –  zaproszeni rodzice/opiekunowie otrzymują szczegółowy raport z wynikami oraz zaleceniami dotyczącymi dalszych kroków, takich jak ewentualne wsparcie edukacyjne czy terapeutyczne.

Przebieg testu inteligencji Stanford-Binet 5 w naszej placówce został zaprojektowany tak, aby minimalizować stres i niepokój badanych. Badanie jest przeprowadzane w przyjaznej
i wspierającej atmosferze przez wykwalifikowanych specjalistów, którzy dbają o komfort psychiczny dziecka. Dzięki temu, badany czuje się bezpiecznie i pewnie podczas wykonywania zadań testowych, co przekłada się na bardziej wiarygodne wyniki testów psychologicznych.

Test inteligencji Stanford-Binet przeprowadzany jest przez doświadczonego i wykwalifikowanego psychologa-pedagoga specjalnego posiadającego uprawnienia i doświadczenie diagnostyczne. Dzięki profesjonalizmowi i zaangażowaniu specjalisty, wyniki testu są wiarygodne i dokładne. Diagnosta dba o to, aby cały proces był przyjemny i bezstresowy, co pozwala na uzyskanie najbardziej rzetelnych wyników, które mogą pomóc w dalszym wsparciu edukacyjnym i rozwojowym.

Autor: Mariola Kocjan
Pedagog specjalny, psycholog dziecięcy, terapeuta neuromotoryczny metody INPP

Mowa jest srebrem, a milczenie złotem? Być może w dyplomacji… Z pewnością jednak nie, gdy troszczymy się o rozwój kompetencji naszych pociech – niezależnie od ich wieku. Już Owidiusz twierdził, że piękna wymowa zapewnia zwycięstwo i w życiu, i w miłości. Demostenes, zanim zdobył sławę wybitnego oratora, zmagał się z licznymi wadami wymowy i towarzyszącą im logofobią, jednak żmudne i długotrwałe ćwiczenia pozwoliły mu pozbyć się uciążliwego problemu.

Niestety, dzisiejsze badania pokazują, że większość dzieci w wieku przedszkolnym boryka się z rozmaitymi trudnościami związanymi z wymową. W najmłodszych grupach (2,5 – 3 lata) najczęstszy problem stanowi opóźniony rozwój mowy, niewielki zasób słownika zarówno czynnego, jak i biernego. Dzieci komunikując się używają jedynie gestu, onomatopei lub pojedynczych sylab zastępujących właściwe słowo.

W grupach czterolatków przedszkolaki z wadami wymowy stanowią około 50%. Wśród nieprawidłowości często spotkać można seplenienie zaburzające realizację pierwszego wykształconego w tym wieku szeregu – szeregu syczącego (głoski [s],[z],[c],[dz]), później ciszącego ([ś],[ź],[ć],[dź]) oraz szumiącego ([sz],[ż],[cz],[dż]), seplenienie międzyzębowe, polegające na wysuwaniu języka między zęby, co także jest powodem zniekształceń artykulacyjnych, czy brak pionizacji języka wpływający na nieprawidłową realizację głoski [l], a w konsekwencji [r].

W grupach starszaków, które w kolejnym roku zasiądą w szkolnych ławach – dzieci z wadami wymowy stanowią nawet 80% przypadków! Tu wszystkie wymienione wcześniej defekty, które zostały zbagatelizowane lub niezauważone rozwijają się, prowadząc do utrwalenia i konieczności dłuższej terapii. Należy pamiętać, że nieprawidłowości w zakresie mowy mają ogromny wpływ na rozwój dziecka w okresie szkolnym – wprost przekładają się na jego osiągnięcia. Dziecko borykające się z wadą wymowy zwykle otrzymuje niższe oceny na skutek popełniania błędów w pisaniu i czytaniu (pisze tak, jak słyszy, a słyszy błędnie wypowiadane przez siebie głoski), co z kolei wpływa na jego rozwój społeczny, kontakty z rówieśnikami i samoocenę. Obniża się kształtowanie poziomu myślenia pojęciowego, co prowadzi do zubożenia słownictwa, trudności z wypowiadaniem się i dostrzeganiem związków przyczynowo-skutkowych.

Zatem czy warto bacznie przyglądać się rozwojowi języka naszego dziecka? Odpowiedź jest oczywista! Im wcześniej nasza pociecha zacznie terapię, tym lepszy, szybszy i trwalszy będzie jej efekt. Należy dbać o profilaktyczne badania przesiewowe w przedszkolach, które w porę uchwycą pojawiające się nieprawidłowości w zakresie mowy.

Oczywiście, przyczyny wad wymowy są różnorodne: mogą być spowodowane wadą słuchu, niewłaściwą budową narządów artykulacyjnych, obniżonym napięciem w obrębie twarzy, wadami zgryzu, ubytkami w uzębieniu, nieprawidłową pielęgnacją w okresie niemowlęcym (przedłużające się ssanie smoczka czy korzystanie z butelki, niewłaściwa pozycja ułożenia główki w łóżeczku), podawaniem nieodpowiedniego do wieku dziecka pokarmu (papki, kaszki, brak produktów twardych wymagających gryzienia), wyręczaniem  dziecka w mówieniu, czy wreszcie – plaga naszych czasów – narażaniem na nieustanny kontakt z urządzeniami elektronicznymi (TV, tablety, telefony i inne monitory towarzyszące w rozwoju naszej latorośli).

Rolą logopedy jest diagnoza nieprawidłowości, wdrożenie odpowiedniego programu terapii lub – w razie potrzeby – wskazanie innego specjalisty. Rodzic w żadnym wypadku nie powinien bagatelizować symptomów, musi jednak pamiętać, że z wad wymowy nie wyrasta się!

 

O tym, o terapii i metodzie INPP w rozmowie z Mariolą Kocjan, terapeutą odruchów INPP w Bajkowej Krainie i Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Tutti.

Mariola Kocjan, czyli nasza Pani Dyrektor, założycielka Bajkowej i Tęczowej Krainie, a także pedagog specjalny o niesamowitej empatii i ciepłym sercu oraz terapeuta odruchów INPP. Dziś dla Was – drodzy rodzice – tłumaczy czym jest metoda INPP, dlaczego odruchy pierwotne u dzieci starszych mają nadal znaczenie i dlaczego warto udać się na konsultacje metodą INPP z dzieckiem w wieku przedszkolnym, czy też rozpoczynającym etap edukacji szkolnej. Czytajcie, bo warto!

Czym jest metoda INPP w pigułce?

INPP to metoda badająca odruchy pierwotne u dzieci. Pierwotne, czyli te, które powinny pojawić się w chwili porodu i samoistnie zaniknąć w pierwszym roku dziecka. Nie zawsze jednak tak się dzieje – to badamy. Odruchy, które zostają z dzieckiem na dłużej, są niewygaszone a wciąż aktywne, często powodują problemy z nauką, czytaniem, orientacją ciała w przestrzeni czy skupieniem uwagi. Dobrze wychwycić takie rzeczy wcześniej, zanim dziecko trafi do szkoły i zanim zaczniemy zastanawiać się, czy jego problemy z nauką to wynik lenistwa, czy zaburzeń.

Jak wygląda taka konsultacja i diagnoza w oparciu o INPP i kiedy w takim razie najlepiej ją przeprowadzić?

W Bajkowej Krainie wszystkie dzieci, które ukończyły 5 lat są objęte odruchowym programem szkolnym. Każdego dnia, w ramach planu zajęć, mamy 10 minut na odpowiednie ćwiczenia, które przygotowują dziecko do późniejszego etapu szkolnego. Sprawdzamy i ćwiczymy skupienie uwagi, koncentrację, postawę ciała, poziom rozwoju (mowa, słuch, ruch). Terapia metodą INPP to wykonywanie odpowiednich ćwiczeń codziennie.

Terapeuta bada dziecko baterią testów i sprawdza czy pewne nawyki, sposób poruszania i wykonywania zadanych ćwiczeń świadczy o zaburzeniach, czy też nie. Warto skorzystać z takiej konsultacji jak dziecko skończy 5-6 lat lub powiedzmy – rok przed rozpoczęciem pierwszej klasy. By zyskać czas na terapię, jeśli ta okaże się konieczna.

Z jakimi problemami mogą borykać się dzieci z niewyhamowanymi odruchami?

Tych problemów jest całkiem sporo. Zaczynając od zwykłych zaburzeń koncentracji, braku umiejętności skupienia uwagi na danej czynności, nieumiejętności siedzenia przez określony czas w jednym miejscu po zaburzenia zachowania, komunikacji, zaburzenia stron świata (prawa – lewa). To także wszelkiego rodzaju trudności w nauce czytania, pisania czy matematyki. Także choroba lokomocyjna może świadczyć o niewygaszonych odruchach. Problemów jest sporo i z pewnością warto nad nimi świadomie pracować.

Co powinno wzbudzić niepokój rodziców?

To wszystko, co powyżej. Oczywiście nie możemy generalizować i zawsze zakładać, że problemy w nauce to tylko zaburzenia neuronalne. Nie zakładajmy również z góry, że tak nie jest, a nasze dziecko jest po prostu leniwe czy niechętne do nauki. To zdarza się rzadko. Zwykle dzieci czują pęd do wiedzy, rozwoju, lubią nowe rzeczy i nowe wyzwania. Dlatego dajmy mu szansę na ich poznanie i wyrównajmy jego szanse wśród rówieśników. Obserwujmy dziecko – symptomów zaburzeń odruchowych jest sporo – wszystkie powinny nam dać do myślenia. Przykładowo rozbieżności między pracami pisemnymi, a wypowiedziami ustanymi powinny wzbudzić naszą czujność, czy problemy z mową – artykulacją swoich myśli.

Jak wygląda terapia INPP?

Diagnoza opiera się na szczegółowym wywiadzie, wypełnieniu kwestionariusza INPP oraz całej baterii testów oceniających szczegółowo rozwój fizyczny dziecka. Diagnozę wykonujemy u dzieci od 5,5 roku życia. Składa się ona z 3 spotkań (każde trwa 1h) – dwa diagnostyczne oraz jedno z przekazaniem raportu z wynikami oraz  instruktażem dotyczącym rozpoczęcia terapii/ zestawem ćwiczeń do wykonywania w domu.

Postępy w terapii i modyfikację ćwiczeń przeprowadzane są co około 8 tygodni – pod warunkiem regularnego wykonywania ćwiczeń w domu. Wizyta kontrolna trwa około 45 – 60 minut.

Dlaczego warto skorzystać z konsultacji przed rozpoczęciem etapu szkolnego?

Przede wszystkim dla swojego spokoju, dobra dziecka i pewności, że jest ono odpowiednio przygotowane do szkoły. Po to, by zaoszczędzić mu problemów w kontakcie z rówieśnikami i nauczycielami, by jego poczucie własnej wartości pozostało na dobrym poziomie. Terapii nie należy się bać – tak samo, jak wizyty w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, przeciwnie – należy postrzegać to jako nieocenioną wartość i pomoc w dalszej edukacyjnej drodze naszego dziecka. Korzystając z konsultacji i diagnozy INPP przed rozpoczęciem szkoły, dajemy naszemu dziecku możliwość startu na równi z innymi, zdrowymi dziećmi. Jeżeli cokolwiek w jego zachowaniu budzi nasze wątpliwości, udajmy się do specjalisty i wspólnie przedyskutujmy temat.

Integracja sensoryczna – temat rzeka. Temat, który niejednokrotnie wzbudza wiele pytań i wątpliwości rodziców. Temat, z którym nie każdy sobie radzi, bo nie każdy wie, czym jest integracja sensoryczna i jakie mogą być jej zaburzenia zarówno u dzieci młodszych, jak i starszych, a nawet dorosłych. Tak, bo niekontrolowane zaburzenia SI wieku dziecięcego nie znikają – rosną razem z dzieckiem, zostając z nim na zawsze. Dlatego tak ważne jest, by wychwycić wszystko to, co wzbudza nasz niepokój, i by zrobić to odpowiednio wcześnie. Dziś postaramy się rozwiać wiele wątpliwości dotyczących integracji sensorycznej i odpowiedzieć na najbardziej kluczowe pytania.

Musimy chyba zacząć od wyjaśnienia, czym jest integracja sensoryczna. Najprościej możemy powiedzieć, że jest to proces, podczas którego nasz mózg przetwarza i organizuje informacje. Informacje, które docierają zarówno z ciała, jak i z zewnątrz. Następnie, w odpowiedzi na te informacje, wysyła odpowiednią odpowiedź – reakcję. Znaczenie mają tutaj oczywiście zmysły, bo zmysłami odbieramy bodźce, które przesyłamy dalej: dotyk, równowaga, czucie, wzrok, słuch, mowa. Zaburzenia mają miejsce, kiedy nasz mózg nie jest w stanie poprawnie przetworzyć bodźców przesyłanych przez zmysły. Tyle definicji, teraz pora na konkrety – poszukajmy odpowiedzi na pytanie, kiedy pojawiają się zaburzenia, jak je rozpoznać i co na nie wskazuje.

Jak rozpoznać zaburzenia SI

Zaburzenia integracji sensorycznej to zaburzenia pracy zmysłów i naszych odczuć. Coś jest za głośne, choć wcale takie nie jest, coś jest za gorące, choć temperatura jest normalna. To nasz mózg źle przetwarza otrzymywane od zmysłów sygnały. Typów zaburzeń jest wiele, a także ich przejawy są różnorodne.

1. Zaburzenia modulacji sensorycznej przykładowo mogą objawiać się zasłanianiem uszu, kiedy coś co wcale nie jest za głośne, dla dziecka z zaburzeniami zdecydowanie jest.
2. Nadwrażliwość sensoryczna to przykładowo problem z zasypianiem i częstym wybudzaniem się dziecka w nocy.
3. Podwrażliwość sensoryczna to z kolei często niechęć do angażowania się w zadania, w zabawy – dziecko wydaje się być zbyt spokojne i „za grzeczne”.
4. Poszukiwacz sensoryczny to odwrotność, czyli zbyt impulsywne, czasami nawet agresywne zachowanie. Zwykle dzieci z tym zaburzeniem nieustannie potrzebują ruchu, nie potrafią spokojnie siedzieć w jednym miejscu przez dłuższą chwilę.
5. Zaburzenia ruchowe mogą objawiać się słabą równowagą, nieumiejętnością w planowaniu ruchu – przykładowo w życiu codziennym, kiedy dziecko nie potrafi w odpowiedniej kolejności założyć ubrań.
6. Zaburzenia posturalne to najczęściej pokładanie się, kładzenie się dziecka na stole w czasie posiłków czy wykonywania różnych prac plastycznych.
7. Dyspraksja – ostatni rodzaj zaburzenia SI, które przejawia się w ogólnej niezgrabności dziecka.

W prawidłowym rozpoznaniu zaburzeń sensorycznych, zawsze musimy patrzeć na całościowy rozwój dziecka, a nie na jego pojedyncze elementy. Musimy zweryfikować, czy w danym okresie życia pojawiają się konkretne dla wieku umiejętności. Te z kolei badamy względem okien rozwojowych, które dokładnie precyzują jakie umiejętności powinny pojawić się w danym wieku – przykładowo od kiedy do kiedy nasze dziecko może / powinno zacząć chodzić. Jeżeli zaniepokoi nas zachowanie dziecka, które mocno odbiega od społecznie przyjętego, warto zasięgnąć specjalistycznej konsultacji.

Diagnoza, diagnoza, jeszcze raz diagnoza!

W pierwszej kolejności po taką pomoc udajemy się do wykwalifikowanego terapeuty integracji sensorycznej, który dzięki posiadanej wiedzy i narzędziom przeprowadzi pełną diagnozę pod kątem zaburzeń SI, następnie sprawdzi, z jakim obszarem tych zaburzeń zmaga się nasze dziecko i przygotuje indywidualny plan terapii – plan, który wdrożymy wspólnie z terapeutą na indywidualnych zajęciach, w żłobku czy przedszkolu pod okiem specjalistów, a także w domu. Musimy pamiętać, że terapia w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej to początek drogi – niezbędny, ale też nie jedyny. To w domu, my rodzice – pracujemy z dzieckiem najwięcej i poświęcamy mu najwięcej uwagi. Jednak najważniejsza jest diagnoza, którą uzyskujemy od specjalisty, nie oceniamy samodzielnie problemów dziecka. Dlaczego? Bo na pierwszy rzut oka możemy stwierdzić przykładowo problemy z chodzeniem na palcach, a po dokładnym badaniu może okazać się, że dziecko ma szereg innych problemów, nad którymi należy pracować. Praca w domu jest ważna, ale wcześniejsza diagnoza i wizyta u specjalisty jest obligatoryjna!

Musimy też wiedzieć, do jakiego specjalisty należy się udać. W Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej zwykle mamy do wyboru cały wachlarz specjalistów. Terapeutami SI mogą być fizjoterapeuci, psychologowie dziecięcy, logopedzi, surdologopedzi, czyli terapeuci od zaburzeń słuchu czy oligofrenopedagodzy (pedagodzy zajmujący się osobami z niepełnosprawnością intelektualną). Ważne, by oprócz swojej dziedziny, osoba taka posiadała odpowiednie kwalifikacje do pracy
z zaburzeniami SI. Bo w stawianiu diagnozy i badaniu, nie można poruszać się po omacku. Musimy dobrze zdiagnozować problem, by go rozwiązać. Dlaczego powinno to być dla nas tak ważne?

Dzieci z zaburzeniami SI często są mylnie traktowane jako dzieci niegrzeczne, nieznośne, niemiłe, trudne we współpracy, kapryśne. Tak je postrzegamy, kiedy nie wiemy lub nie chcemy przyjąć do wiadomości informacji o zaburzeniach. Tymczasem są to dzieci, które nie rozumieją swoich zachowań – dla nich samych, te zachowania są normalne. Niektóre, owszem nie muszą być szkodliwe, jak przykładowo siedzenie w rogu przy stole, by mieć zawsze możliwość wyjścia, np. do toalety – i w tym wypadku nie musimy tego zmieniać, bo tego typu zachowania nie szkodzą innym. Co innego jeśli są to zachowania przejawiające się nadmierną wybuchowością, agresywnością – wtedy trzeba nad tym pracować. Bez diagnozy SI nie poznamy dokładnej przyczyny nieadekwatnych zachowań do danej sytuacji.

Jeżeli nie zdecydujemy się na wizytę u specjalisty, nie zdiagnozujemy prawidłowo problemu i nie wdrożymy odpowiedniego programu terapii SI, dziecko w późniejszych latach może mieć trudności w nauce, zdobywaniu nowych umiejętności, w czynnościach życia codziennego, a także szerokie problemy społeczne. Owszem, dziecko może w jakiś sposób rekompensować sobie problemy, z którymi się zmaga i to pozwoli mu w miarę dobrze funkcjonować w życiu. Natomiast, musimy pamiętać o tym, że jest grono dzieci, które nie potrafi sobie poradzić z problemami, które się pojawiają. To w późniejszym życiu może prowadzić nawet do stanów depresyjnych, lękowych związanych z niską samooceną. Taki człowiek zawsze może być postrzegany przez społeczeństwo jako inny czy dziwny. W XXI wieku być może lepiej skorzystać z dostępnej i powszechnie stosowanej formy terapii SI, by takim osobom pomóc, a nie skazywać ich na wytykanie palcami. Rolą rodzica jest niedopuszczenie do takiej sytuacji i odpowiednio wczesna reakcja.

Od najmłodszych lat

Rodzic musi przede wszystkim pogodzić się z faktem zaburzeń SI, nie negować ich, a także posiadać wiele cierpliwości względem zachowań dziecka. Najważniejsza jest tutaj też akceptacja – rodzic musi zaakceptować swoje dziecko takim, jakim jest, a nie takim jakim chciałoby aby było. Dzięki wprowadzonej terapii może w pełni pomagać mu w przezwyciężeniu problemów, niwelować je i starać się żyć normalnie. To ważne zarówno w pierwszych latach życia, jak i tych późniejszych kiedy dziecko staje się dorosłą, samodzielną istotą.

Co powinno wzbudzić niepokój u najmłodszych dzieci?

• niezgrabność ruchowa
• nadmierna potrzeba ruchu, nieumiejętność wysiedzenia w jednym miejscu
• zakrywanie uszu, będąc w przedszkolnej sali z innymi
• wybiórczość pokarmowa, np. nie lubienie pomidorów, jajek (szczególnie białka) ze względu na ich konsystencję
• nadwrażliwość na dotyk innego dziecka
• zaszycie się w kącie i bawienie się tymi samymi zabawkami, układanie ich w określonej przez dziecko kolejności (to też jedna z cech spektrum autyzmu!)
• podczas dłuższego siedzenia dziecko kładzie się na stoliku
• brak umiejętności łapania i rzucania piłką (u dzieci żłobkowych można jeszcze przymknąć na to oko, ale nie u przedszkolaków!)
• zbyt częste chodzenie na palcach
• nadwrażliwość emocjonalna
• nieumyślnie wchodzenie lub wpadanie na meble, ściany, inne dzieci…
• dziecko trudno jest skłonić do współpracy z dorosłym lub współdziałania z innymi dziećmi

 

Wizyty w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej zwykle kojarzą się ze smutnym obowiązkiem i wyzwalają w rodzicach powszechnie negatywne emocje. To z jednej strony bardzo zrozumiałe i naturalne. Pojawia się w nas, rodzicach lęk przed tym, czy z naszym dzieckiem jest wszystko w porządku. Pojawia się także obawa o to, jak zacznie być odbierane przez rówieśników, nauczycieli, społeczeństwo, w momencie zdiagnozowania problemów. Bardzo często, w przypadku stwierdzenia konieczności wizyty u danego specjalisty, rady nauczycieli by wybrać się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej, wielu rodziców odmawia pomocy i nie dopuszcza do siebie myśli, że problemy o których my – pedagodzy mówimy – mogą być poważnymi problemami.

Jest to wynikiem ogromnych obaw i niepokoju o swoje dziecko. Jednak te pojawiają się zupełnie niepotrzebnie. Wręcz przeciwnie, dobrze zrozumieć, że wizyta w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej może być po pierwsze bardzo pomocna, a po drugie może rozwiązać problemy naszego dziecka, kiedy te są jeszcze w zalążku. Warto z pewnością zaufać psychologom  i pedagogom, którzy na co dzień pracują z naszymi dziećmi, obserwują ich zachowanie, śledzą postępy w nauce i mogą dostrzec potencjalne problemy. Zarówno te, związane z trudnościami w nauce, jak i dużo poważniejsze zaburzenia emocjonalne.

Pamiętajmy także, że idąc z dzieckiem do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nie wyrządzamy mu krzywdy, nie traktujemy jak osoby zaburzonej, chorej. Idziemy po to, by dowiedzieć się w czym może tkwić problem, z którym sobie nie radzimy oraz jak sobie z nim poradzić. Dla dobra naszego i przede wszystkim naszego dziecka. Pamiętajmy też o tym, że nikt nie będzie wytykał dziecka palcami w szkole czy przedszkolu, bowiem nauczyciele są mocno wyczuleni i delikatni w swoim postępowaniu. Raczej powinniśmy spodziewać się wtedy czegoś zupełnie innego – większego zaangażowania nauczyciela, być może pomocy nauczyciela wspomagającego, a także innego spojrzenia na nasze dziecko. Jego błędy nie będą rozpatrywane w kategorii „złe zachowanie”, „lenistwo”, a raczej w kategorii trudności w nauce, z którymi musimy sobie poradzić, więcej czasu potrzebnego na wykonanie i zrozumienie pewnych kwestii. Z tyłu głowy miejmy też to, iż nawet otrzymując pozytywną opinię, np. w przypadku dysleksji czy dysgrafii wcale nie musimy jej ujawniać w szkole, jeśli uznamy, że takowa faktycznie mogłaby zaszkodzić dziecku.

Jednak nie starajmy się zatajać przed pedagogami informacji o wizytach w poradni i odwrotnie – zaufajmy pedagogom, nauczycielom, jeśli ci rekomendują nad taką wizytę. To oni spędzają z naszym dzieckiem sporą część dnia – w żłobku, przedszkolu czy szkole i to oni widzą bardzo dużo. Z niektórymi problemami też nie będziemy sobie w stanie poradzić sami, bowiem niekoniecznie jesteśmy rehabilitantami czy fizjoterapeutami, logopedami. Pamiętajmy, że zostawione w okresie dzieciństwa problemy nie miną same, a mogą narastać. Z wiekiem dziecka, mogą stać się coraz bardziej uciążliwe i nie pozwalać na normalne funkcjonowanie w szkole, w życiu, w relacjach społecznych. I jeżeli mówimy o wadach postawy czy wadach wymowy, to i tak mamy na myśli mniejsze, acz wcale nie mniej ważne problemy, niż w przypadku podejrzeń zaburzeń emocjonalnych, ogromnych trudności w szkole, czy podejrzeń co do autyzmu lub zaburzeń integracji sensorycznej.

Wizyty w Poradni Pedagogiczno-Psychologicznej nie należy się bać! Należy ją potraktować jako szansę, którą dostaje nasze dziecko na normalność. Należy ją traktować jako pomoc dla nas – rodziców. Fakt, że ktoś chce nam pomóc, nie chce zostawić samego z problemem jest bardzo istotny. W przeciwnym razie, możemy sobie po prostu nie poradzić. Najgorsze, co możemy zrobić to pozostawić stan zastany w zachowaniu, emocjach naszej pociechy. I co gorsza, ten stan zastany bez diagnozy i pomocy terapeutycznej, może się pogłębiać tak, że wreszcie stracimy nam nim kontrolę.

Od początku edukacji przedszkolnej  chcemy uświadamiać rodzicom, że dostosowanie wymagań to nie są mniejsze wymagania! Dostosowując je, obniżamy faktycznie wymagania z niektórych elementów edukacji, natomiast podwyższamy wymagania dotyczące systematycznej dodatkowej pracy w domu nad powtórzeniem i utrwaleniem tego, czego dziecko nauczyło się w przedszkolu! Pamiętajmy o tym – wizyty w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nie mają na celu obcięcia podstawy programowej, czy wykluczenia pewnych elementów z zakresu edukacji. Mają na celu pomoc!

Zalety korzystania z pomocy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej

• nieoceniona pomoc dla dziecka, która może zniwelować ewentualne zaburzenia czy trudności rozwojowe
• poprawa jakości życia zarówno dziecka, jak i rodziców – zwłaszcza w tak trudnych przypadkach, jak autyzm czy zespół Aspergera
• praca z dzieckiem, która pozwoli na łatwiejszy rozwój i wyrównanie jego szans w stosunku do rówieśników
• pomoc w edukacji szkolnej – praca z dodatkowym nauczycielem wspomagającym, praca indywidualna, więcej czasu na zrozumienie i wykonanie zadań
• w przypadkach takich jak zespół Downa, dużo lepszy rozwój dziecka
• otrzymanie jasnych instrukcji, jak postępować, a jak nie w przypadku codziennych zachować, rytuałów czy problemów – to głównie dotyczy zaburzeń SI, z którymi trudno sobie poradzić, jeśli nie wiemy, czym są i jakie mogą powodować problemy
• opinie WWR (wczesne wspomaganie rozwoju), opinie o kształceniu specjalnym, opinie o zaburzeniach typu dysleksja – możemy je wykorzystać, by pomóc dziecku w rozwoju i nauce

Kiedy zgłosić się do Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej

• jeśli zauważamy problemy z emocjami – nadmierna płaczliwość, agresja
• kiedy widzimy u dziecka ponadprzeciętne zdolności – zarówno  w edukacji, jak i innych obszarach życia
• kiedy wyłapujemy problemy z komunikacją i jej brakiem
• kiedy widzimy niechęć do rówieśników
• jeśli pojawiają się problemy z zachowaniem naszego dziecka
• jeśli zauważamy problemy z adaptacją dziecka w żłobku lub przedszkolu
• kiedy zauważamy, że nie ma przyjaciół, stroni od innych dzieci
• jeśli często kłóci się z rówieśnikami, nie potrafi wspólnie bawić się z innymi
• kiedy pojawiają się problemy z mową
• jeśli zauważamy problemy z postawą ciała lub postępami w rozwoju (pełzanie, raczkowanie, wstawanie, chodzenie)
• jeśli pojawiają się trudności w nauce, mimo ogromnego przykładania się do zadań i poświęcania nań sporej ilości czasu
• kiedy zauważamy problemy ze snem, jedzeniem
• kiedy zauważamy nadwrażliwość na dotyk lub zaburzenia z nim związane

Jak wygląda wizyta w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej?

Krok 1

Spotkanie konsultacyjne, wywiad wstępny z rodzicem. Rozmowa na temat problemów, próba rozmowy z dzieckiem.

Krok 2

Wykonanie zadań, testów diagnostycznych

Krok 3

Diagnoza

Krok 4

Wydanie opinii lub rozpoczęcie terapii. Zapraszamy do umawiania konsultacji z naszymi specjalistami!